Waarom stoppen soms geen opgeven is, maar “gewoon” een keuze maken

Het is 9 oktober 2016 als ik voor het eerst in Jacky’s atelier sta. Op dat moment heb ik nog geen idee van het avontuur dat me het komende jaar te wachten staat.

Verkeerd verstaan

Ik leerde Jacky ongeveer een half jaar eerder – voorjaar 2016 – kennen bij Zumba. Al een jaar of acht ga ik elke week naar Zumba en Jacky is een nieuw gezicht in de les. Veel verder dan ‘hoi’ en ‘doei’ gaat ons contact de eerste weken niet. Totdat ik Jacky in juni tegenkom bij de Nacht van de Mode in Arnhem. Boven de muziek uit schreeuwen we naar elkaar: ‘Wat doe jij eigenlijk?’. Ze zegt dat ze kunstenaar is. Even vraag ik me af of ik het verkeerd verstaan heb. Kunstenaar? Dan denk ik toch aan een ander type. Ik weet niet eens precies waaraan ik denk, maar niet aan iemand als Jacky. Niet aan een vrouw van 45 die er jonger uitziet voor haar leeftijd, die in een jeans en op sneakers loopt en op zaterdagavond ‘gewoon’ bier drinkt met vrienden.

Ik weet niet eens precies waaraan ik denk, maar niet aan een vrouw die op zaterdagavond ‘gewoon’ bier drinkt met vrienden.

Wekelijks blijf ik Jacky tegenkomen bij Zumba. Op een dag vertelt ze dat ze ook veel hardloopt. Of ik niet een keer mee wil lopen? Ik reageer niet direct enthousiast, want hardlopen is niet mijn hobby. Maar als onze Zumba instructrice er niet is, spreken we op een dag toch af samen te gaan rennen. Die dag is 9 oktober 2016. De dag waarop ik voor het eerst Jacky’s atelier binnenstap.

Professionele beelden

Ik ben gelijk onder de indruk van Jacky’s werk. Niet omdat ik een kunstliefhebber ben, maar wel omdat dit duidelijk verder gaat dan wat geknutsel: hier worden professionele beelden gemaakt. Jacky ziet er dan misschien niet uit als een kunstenaar, ze ís het duidelijk wel.

We spreken af vanaf dat moment elke zaterdag hard te lopen. Zo leer ik niet alleen Jacky zelf, maar ook haar bedrijf steeds beter kennen. Jacky vertelt me over de partners waar ze mee samenwerkt. Ze produceren en distribueren replica’s van haar werk. Ze vertelt ook dat er wat gedoe is tussen de fabrikant van die replica’s en haar distributeur. En dat ze niet zo blij meer is met de situatie rondom die replica’s.

Ik merk dat ik Jacky’s ondernemersverhalen interessant vind. Hoe meer ik te weten kom over Jacky’s bedrijf, hoe meer ik een visie ontwikkel over wat Jacky wel en niet zou “moeten” doen. Waarbij mijn uitgangspunt is: wat wil Jacky zélf? Want ik merk aan alles dat die vraag allang niet meer centraal staat. Zonder dat ik het in eerste instantie door heb, coach ik Jacky bij hoe ze de leiding terugkrijgt over haar bedrijf.

Zonder dat ik het in eerste instantie door heb, coach ik Jacky bij hoe ze de leiding terugkrijgt over haar bedrijf.

Fulltime ondernemen

Het is inmiddels begin 2017 en ik heb sinds kort voor het eerst ook zélf contact met een coach. De aanleiding is dat ik op dat moment nog een parttime baan heb, terwijl ik weer fulltime wil ondernemen (wat ik tot 2015 ook deed). Maar ik weet nog niet goed wat te doen en hoe het aan te pakken. Mijn coach denkt dat het belangrijk is om te beginnen met beter naar mijn gevoel te leren luisteren en te leren om te ontspannen. Hij stelt voor dat ik ga mediteren, alleen boswandelingen ga maken en/of me gewoon eens kapot ga vervelen.

Ik ben not amused. Ik wil businessplannen maken, maar krijg in plaats daarvan het advies om met mijn ogen dicht op een meditatiekussen te gaan zitten. Mijn weerstand maakt me niet erg coachable. Tegelijkertijd vertrouw ik mijn coach voor 110%. Hij zegt simpelweg wat ik niet horen wil.

Een paar maanden later – in mei- krijg ik RSI-klachten. En moet ik eerlijk aan mijn therapeut toegeven dat ik veel te veel achter de computer zit. Het gebeurde geregeld dat ik van 09:00 tot 18:00 op kantoor bij mijn werkgever werkte en van 19:00 tot 23:30 thuis voor mezelf verder ging. Maar belangrijker nog: ik leg mezelf een hoge werkdruk op en weet niet goed hoe die druk te ontladen. Van mijn therapeut mag ik een paar weken helemaal niet werken en het daarna met een paar uur per week weer gaan proberen.

Een paar weken niet werken was op dat moment nog ondenkbaar voor me. Langer dan een dag of twee niet werken was al jaren niet meer gebeurd. Mijn coach noemt mijn blessure een kadootje: ‘Wees maar blij dat het “alleen” je arm is en geen burn-out’, zegt hij.

‘Wees maar blij dat het geen burn-out is’, zegt hij.

Doordat ik niet mag werken, lees ik boeken. Iets waar ik al een paar jaar geen tijd meer voor maakte, maar waar ik erg blij van word. Lang achter elkaar lezen lukt niet, want het is niet goed voor mijn arm om lang in dezelfde houding te zitten. Toch heb ik na een paar weken zo’n drie boeken uit.

Powervrouwen

Een van die boeken is Powervrouwen van Julia Pimsleur. Julia is een Amerikaanse onderneemster. Ze creëerde in een paar jaar tijd from scratch een miljoenenbedrijf. Hoewel dat natuurlijk geen proces van rozengeur en maneschijn is – zoals ze in het boek fijn beschrijft-, denk ik tijdens het lezen: wauw, dit is fuck-ing vet. Julia trapt een enorme deur van mogelijkheden voor me open.

Love it 📖 #boek #lezen #warmegraadjes #powervrouwen #juliapimsleur

Een bericht gedeeld door Suzanne van Schaik (@suzannevschaik) op

Ondertussen loop ik niet alleen op zaterdag hard met Jacky, maar ook weleens op bijvoorbeeld woensdagavond. Het is eind mei, dus de dagen worden langer, ik mag niet werken en beweging is goed voor mijn arm. Tijdens het hardlopen vertel ik Jacky enthousiast over de boeken die ik gelezen heb. Over hoe Julia me geïnspireerd heeft en de ambities die ik blijk te hebben. Ik wil groter. Ik wil echt ‘iets’ opbouwen. Al snel leggen we een link: Jacky wil creëren, ik wil ondernemen. We kunnen het goed vinden met elkaar, maar zijn tegelijkertijd verschillend. We vullen elkaar goed aan. Waarom gaan we niet samen ‘iets’ doen? Waarom gaan we niet samen verder met haar kunstwerken en het merk Jacky Zegers?

Als ik mijn coach vertel over ons idee, reageert hij voorzichtig. Een kunstenaar klinkt niet erg schaalbaar. En ben ik niet te reactief? Is dit niet een trein die toevallig voorbij komt en waarvan het me ‘wel leuk lijkt’ er even op te springen? Nogmaals: ik vertrouw mijn coach, dus ik neem zijn vraagtekens serieus.

Ben ik niet te reactief? Is dit niet een trein die toevallig voorbij komt en waarvan het me ‘wel leuk lijkt’ er even op te springen?

In de loop van juni kan ik langzaamaan weer wat werken. Ik help Jacky om een beeld te verkopen voor zeker vijf keer de prijs als die ze gewend was te vragen. Mijn overtuiging was namelijk dat de prijs van haar beelden aanzienlijk omhoog moet. Het lijkt te werken. En dat voedt mijn enthousiasme om met Jacky samen verder te ondernemen.

Lifechanging

Dezelfde maand besluiten Jacky en ik samen naar de tweedaagse masterclass van Michael Pilarczyk te gaan. Om onze verkoopdeal te vieren. Ik heb zin in het event en tegelijkertijd ga ik er zonder verwachtingen heen. Al snel voel ik dat het lifechanging dagen voor me worden. Michael voedt mijn hang naar het ondernemerschap en groots denken nog verder. Ik voel dat werkelijk alles mogelijk is. What you imagine you become. Aan het einde van de masterclass neem ik twee belangrijke beslissingen:

– Ik stop met mijn parttime baan. Niet over een half jaar, niet als ik daaraan toe ben, maar direct. Mijn baan brengt me niet wat ik graag wil, dus waarom blijven? Waar wachtte ik op? Op het goede moment? Op meer zekerheid? Op meer duidelijkheid? Move before you’re ready.

– Ik ga naar Bali. Dat was een gil van mijn intuïtie en ik kan me niet herinneren dat ik überhaupt eerder een gil van mijn intuïtie heb gehad. Dus ik nam die gil serieus. Naar de andere kant van de wereld, compleet offline, geen contact met mensen anders dan die ik daar tegenkwam en niet werken. Het was nogal uit mijn comfortzone, maar ik was vastbesloten.

Zakenpartners

Half augustus werk ik voor het laatst voor mijn werkgever. Kort daarna vertrek ik naar Bali. Met Jacky spreek ik af dat we in de tussentijd beiden goed nadenken over of we daadwerkelijk zakenpartners willen worden. Voor Jacky betekent dit dat ze wat ze in elf jaar tijd alleen heeft opgebouwd opeens met mij moet delen. Dat ik medezeggenschap krijg over haar “kindje”. Voor mij betekent het bijvoorbeeld dat ik een afhankelijkheidspositie krijg tegenover Jacky. Als we om welke reden dan ook uit elkaar gaan, kan Jacky altijd zelfstandig verder en sta ik met lege handen. Geen Jacky Zegers zonder Jacky zelf, voorlopig. En zo waren er meer haken en ogen waar we goed over na wilden denken.

Alweer bijna een week thuis na 3.5 week offline op Bali. Dus een dikke #latergram 🏝

Een bericht gedeeld door Suzanne van Schaik (@suzannevschaik) op

Een van de beste beslissingen uit mijn leven

Die drie weken Bali bleek een van de beste beslissingen uit mijn leven. Tegelijkertijd had ik het er mentaal soms zwaar. De eerste weken voelde ik me een gevangene van mijn gedachten. Ik bleef maar wikken en wegen. In cirkeltjes denken. Pas in de derde week kwam er een “doorbraak”: ik begon mijn gedachten te doorzien en het lukte me om naar mijn gevoel te luisteren. Dat gevoel bleek veel duidelijker dan de wirwar aan gedachten die ik had:

– Ik voelde me goed bij mijn samenwerking met Jacky. Ja, er waren genoeg risico’s. Maar risico nemen hoort bij ondernemerschap. Ik kon blijven denken aan ‘wat als…’ en alle scenario’s waarin het niet succesvol zou zijn. Maar ik geloofde in het product en ik geloofde in ons en dat leek me het belangrijkste.

– Doordat ik Jacky in eerste instantie gecoacht had, ontdekte ik een… tja, hoe zal ik het omschrijven? “Roeping” is een zwaar woord. Ik ontdekte iets wat ik écht heel leuk vind. Leuker dan alles wat ik tot nu toe gedaan had misschien wel (en ik had al best wat leuke dingen gedaan). Dat was coaching. Ik wilde niet alleen maar bouwen aan het merk van iemand anders. Ik wilde ook werken aan mijn eigen personal brand als businesscoach.

Met die conclusie kwam ik terug in Nederland en terug bij Jacky. Zou ze nog steeds zo enthousiast zijn als ik om samen verder te gaan? Of zou ze me niet gemist hebben en toch van ons idee afzien?

Jacky had me wel gemist. En ze wilde nog steeds met me samenwerken. Na maanden praten over onze samenwerking ging de kogel door de kerk: we gingen samen verder! So excited! Binnen een week zaten we bij mijn coach, die ook businesscoach is geweest voor honderden start-ups. Met hem besloten we wat onze stip aan de horizon werd, spraken we kortetermijndoelen af, besproken we kernwaarden en maakten we een taakverdeling. Op 5 oktober 2017 werd Jacky Zegers VOF officieel een feit.

#lijktnetalsofikmaareenoorbelinheb #maardaargaatdezefotonatuurlijknietover 😁

Een bericht gedeeld door Suzanne van Schaik (@suzannevschaik) op

Een paar weken later, op 27 oktober, was ik jarig. De eerste uren van mijn verjaardag bracht ik achter mijn laptop door, terwijl ik productteksten van kunstwerken schreef. Het was namelijk ons doel om de webshop die we wilden lanceren op 31 oktober af te hebben en er moest nog een hoop gebeuren. Bovendien gingen Jacky en ik dat weekend opnieuw twee dagen naar Michael Pilarczyk. Ik wist dat de webshop daardoor waarschijnlijk niet op tijd af zou zijn en baalde daarvan. Juíst tijdens de masterclass van Michael – waar doelen stellen en ze leren behalen een belangrijk onderdeel is- voelde dit als falen.

Onrustig

Er kwam niet alleen veel meer bij de webshop kijken dan ik had verwacht – van alle content die we moesten creëren tot juridische zaken-, maar we bleken ook nog eens met de verkeerde webbouwer in zee te zijn gegaan. Het zorgde ervoor dat de webshop ook in november en december nog niet het levenslicht zag. Tijd en geld gingen verloren. Ik voelde me verantwoordelijk. Werd onrustig. Er waren oplevingen, maar soms leek echt werkelijk níets te gaan zoals ik het wilde. Onze coach stelde me gerust: ‘Jullie hebben opstartproblemen en websiteproblemen. Niet meer dan normaal voor een startup’. En ook ik wist: tegenslagen zijn part of the deal.

Foto’s gemaakt voor de nieuwe site van @jackyzegers vandaag 📸

Een bericht gedeeld door Suzanne van Schaik (@suzannevschaik) op

Jacky en ik bleven veel praten. Over sommige dingen dachten we verschillend. Jacky wilde zoveel mogelijk organisch groeien, zoals ze altijd had gedaan. Ik wilde sneller. Dingen ‘in een keer goed kunnen doen’. Zelf minder bezig zijn met operationele zaken, weg van dingen waar ik niet goed in ben. Ik voelde me vaak een – no offence – veredelde secretaresse die werd geleefd door de brandjes van de dag. Terwijl ik idealiter vooral strategisch bezig wilde zijn, wilde delegeren en wilde leidinggeven.

Meer risico

Maar we waren natuurlijk niet vanaf dag 1 een “groot bedrijf” waarbij dat kon. We waren voorlopig nog gewoon met z’n tweeën. Tenzij ik wilde kiezen voor meer risico. Dat vond ik lastig tegenover Jacky. Ik wist dat ze door de samenwerking met mij al meer risico liep dan wanneer ze ZZP’er was gebleven. Ik wist ook dat haar vrijheid heilig voor haar is. En dat ze in een andere levensfase zit dan ik, waardoor ze onder andere stabiliteit wil behouden voor haar gezin. Maar meer risico nemen vond ik niet alleen lastig tegenover Jacky. Ik merkte ook dat ik mezelf die risico’s nog onvoldoende toevertrouwde. Had meer last van angsten dan ik wilde. Ik weet hoe angsten funest zijn voor succes. En voelde hoe ze me lieten twijfelen en wankelen. Vaak dacht ik aan een quote van Pieter Zwart die ik ooit las in een interview met hem: ‘Voor waar ik naartoe wil met mijn bedrijf is geen ruimte voor angst’.

Jacky en ik dachten niet alleen over sommige dingen verschillend. We merkten ook dat onze kernwaarden en (persoonlijke) doelen verder uit elkaar lagen dan we in eerste instantie dachten. Of misschien wel: dan wij in eerste instantie wilden zien. Voor Jacky is haar kunst een doel opzich. Voor mij was het vooral een middel. In de praktijk betekende het dat we regelmatig andere prioriteiten stelden. Gelukkig kregen we hier nooit ruzie over, maar het kostte ons wel veel energie om steeds weer onze neuzen dezelfde kant op te krijgen.

Andere prioriteiten

Ik realiseerde me: deze situatie heb ik eerder meegemaakt. In 2015 had ik ook een VOF. Die strandde binnen een jaar omdat ook wij andere prioriteiten stelden. Nu met Jacky was een heel andere situatie en toch leek ik me weer aan dezelfde steen te stoten. Ik kan dan ook niet zeggen dat ik ‘m niet zag aankomen. Op 18 januari zei Jacky dat ze uit elkaar wilde gaan.

Als het op mij aan was gekomen, was ik nooit gestopt met onze samenwerking. Nee, dat is niet waar: zeg nooit nooit. Maar voorlopig vond ik het daarvoor echt te vroeg. We waren amper begonnen, ruim drie maanden bezig. Steeds als de gedachte om te stoppen heel even bij me opkwam, moest ik denken aan iets wat een vriendin ooit tegen me zei: ‘Jij bent de slechtste opgever die ik ken’. En nee, ik wil inderdaad geen opgever zijn. Want de volgende uitspraak is nou eenmaal een waarheid als een koe: ‘Quitters never win, winners never quit’.

Speciaal plekje

Toch, begrijp me niet verkeerd: ik denk dat Jacky’s keuze om te stoppen net zo goed is als mijn keuze om door te gaan. Er is geen goed of fout of in dezen. En, zoals een aantal wijze mensen de afgelopen tijd tegen me zeiden: ‘Stoppen is niet altijd opgeven. Stoppen is soms ook gewoon een keuze maken’.

Dat, plus het feit dat we niet écht stoppen. Niet met onze eigen doelen. We gaan alleen apart verder. Jacky met mensen blij maken met haar kunst en ik met ZZP’ers blij maken met meer tijd en omzet. En daarin blijven we elkaar steunen. Want in korte tijd kreeg Jacky een speciaal plekje in mijn hart. En daar komt gelukkig geen bedrijf tussen.

Download nu mijn e-book!

Haal super waardevolle mindsettips uit mijn e-book: “Hoe ik als ondernemer ontdekte dat mijn mindset totaal verkeerd was”.

Laat hieronder je naam en e-mailadres achter en je ontvangt het e-book GRATIS.

*Je ontvangt ook regelmatig waardevolle businesstips.

2 Reacties

  1. Hoi Suzanne,

    Wat leuk om te zien welke weg je hebt ingeslagen en hoe goed je op weg bent. Ik hoop dat je minder last hebt inmiddels van de RSI klachten, als inmiddels chronischer RSI-er (drie jaar keihard blijven doorwerken, 40+ uur in loondienst plus eigen online marketing bureau. Ik hield mezelf voor het is vanzelf gekomen, gaat vanzelf wel weer weg) weet ik hoe ongelooflijk k*t het is. Inmiddels zit ik meer dan twee jaar thuis en ondanks dat ik waarschijnlijk nooit meer van de RSI afkom kriebelt het heel erg om weer voor mezelf te beginnen. Maar al die onzekerheden, vragen als wat als blijven door mijn hoofd spoken en directe omgeving die twijfelen of ik dat wel moet doen met die arm van me. Jouw blog zet me heel erg aan denken, tijd om alles eens echt goed op een rijtje te zetten. Dankjewel daarvoor.

    • Hoi Chantal, Dankjewel voor je reactie! Wat balen joh, dat je nog zo’n last hebt van je arm. Ik ben toen heel erg geschrokken, waardoor ik meteen rust heb genomen. Maar ik ben bang dat het de rest van mijn leven een zwakke plek blijft inderdaad. Ik merk het direct als ik over mijn grens heen ga. Een paar weken geleden had ik weer heel veel pijn, dan moet ik echt een aantal dagen rustig aan doen. Sterkte en succes!

Laat een reactie achter

Je email adres wordt niet gepubliceerd. * Velden zijn verplicht

Verstuur reactie