Mijn
verhaal

“Dit leven heeft een deadline”. Het was juni 2017 en ik was bij een seminar toen deze woorden me diep raakten. Mijn moeder overleed toen ik zes jaar was. Ik kén de deadline. Ben dan ook geen uitsteller. Zo besloot ik na mijn vwo bewust om niet te gaan studeren. In plaats daarvan koos ik voor mijn grote passie: mijn modeblog. Het was een keuze waar de buitenwereld niets van begreep. Vaak kreeg ik te horen: ‘Maar wat als niemand straks nog blogs leest? Dan heb je niets om op terug te vallen’.

Een van de beste keuzes

Mijn onbevangenheid maakte dat ik nog helemaal niet dacht aan ‘wat als’. Ik was volledig gefocust op wat het me allemaal kon opleveren: veel praktijkervaring, een groot netwerk, zelfvertrouwen en inkomsten bijvoorbeeld. Zeven jaar later concludeer ik dat het een van de beste keuzes in mijn leven is geweest, maar dat er een nieuwe keuze nodig is. Wat die moest zijn? Ik wist het even niet. En dat is precies de reden dat ik die bewuste dag in juni in de zaal zit.

Honderd-en-één dingen

Naast mijn blog, deed ik inmiddels honderd-en-één andere dingen. Ik werkte als influencer samen met merken als H&M, KPN en Maybelline. Adviseerde een PR-bureau als fashion-/lifestyle-expert. Hielp een schoenenmerk om hun online strategie te bepalen. Schreef short copy voor reclamefolders van onder andere Etos. Presenteerde marketingvideo’s voor een invloedrijke website. Verzorgde alle content voor de online kanalen van een succesvolle schoenenzaak. Deed het zakelijke management van een de grootste beauty-influencers van Nederland. En verzorgde alle marketing- en PR-werkzaamheden voor een cosmeticadistributeur. Ik gaf zelfs communicatietrainingen bij woningcorporaties en gemeentes.

Alleen nog aan het werk

Mijn bewijsdrang, drive en ambitie hadden me ver gebracht. Waar leeftijdsgenoten een studie met een bijbaantje combineerden, had ik op mijn drieëntwintigste een bomvol en best imposant CV. Maar het kon zo niet langer. Als een kip zonder kop doel was ik alleen nog maar aan het werk. Mijn lichaam was op.

Het kon zo niet langer. Als een kip zonder kop was ik alleen nog maar aan het werk.

Ondenkbaar

Een paar weken eerder had ik van de een op de andere dag hevige RSI-klachten gekregen.

“Je hebt de klachten van een 45-jarige. Als je je levensstijl niet verandert, dan kun je de rest van je leven niet meer achter een computer zitten”, hoorde ik aan. Ik schrok me rot. Een leven zonder laptop was aardig ondenkbaar voor me. Nu was ik wél bang. Ik had inmiddels mijn eigen appartement, vaste lasten, verantwoordelijkheden… ik kon niet meer “wel zien waar het schip strandt”.

De beste mensen

Dat laatste was dan ook niet wat ik deed. Wat ik wel deed, was simpel: 

  1. nieuwe, hele concrete doelen stellen
  2. de beste mensen zoeken die ik kon vinden om me erbij te helpen (en daar tienduizenden euro’s in investeren)

Mijn doel werd om anderen te helpen, te coachen, met alle kennis, ervaring en lessen die ik tot nu toe had opgedaan. En daar binnen een jaar €100.000,- mee te verdienen. Maar ook: om zeker niet meer werkweken van 80 tot 100 uur te maken.

Alle vrijheid

We zijn pas een half jaar verder als ik ervaar: damn, this really happens. Ik werkte nog maar een dag of drie, die ik over vijf dagen verdeelde. En had het gevoel dat ik alle vrijheid had. Na een jaar had ik inderdaad mijn omzetdoel gehaald.

We zijn pas een half jaar verder als ik ervaar: damn, this really happens.

Herpositioneren

Natuurlijk ging dit niet zonder slag of stoot. Succes is geen rechte lijn omhoog. Ik ben nog nooit zo uitgedaagd en mezelf nog nooit zo hard tegengekomen als dat jaar. In een jaar tijd jezelf van blogger herpositioneren naar businesscoach én daar gelijk al goed geld mee verdienen: ik wist zelf ook niet of dat wel haalbaar was. Maar ik had geïnvesteerd in mensen die in me geloofden en vertrouwde hen. Desondanks was dat jaar een tough cookie en het zoveel makkelijker geweest om de handdoek in de ring te gooien. Wat maakt dat het me tóch is gelukt?

Onverwachte hoek

Mijn houding en doorzettingsvermogen waren zeker de helft van het succes. Maar de andere helft kwam uit onverwachte hoek. Het was de hoge investering die ik had gedaan. Daardoor kon ik het mezelf simpelweg niet permitteren om het bijltje erbij neer te gooien. Linksom of rechtsom: ik moest een manier vinden waarop ik mijn doelen zou behalen.

Vastberaden

Die investering had me blijkbaar een mega vastberaden houding gegeven. En dáárdoor lukte het. Drie jaar later vormt deze ervaring nog steeds de basis van mijn visie: “Je helpt je klant door veel geld te vragen”. Want geld is een vergrootglas. Hoe meer je klant betaalt, hoe duidelijker is wat hij of zij te leren heeft. Hoe meer gecommitteerd je klant is om dat te leren. Hoe meer jij gemotiveerd bent om het allerbeste uit jezelf te halen.

Geld is een vergrootglas.

Mijn commitment aan jou

En dat laatste is niet alleen mijn commitment aan mijn moeder (ik schijn mijn drive van haar te hebben :-)) en aan mijn dochter (die in 2019 werd geboren). Het is ook mijn commitment aan jou: “Dit leven heeft een deadline. En ik haal het beste uit mezelf totdat ik die bereikt heb”.

Suzanne is gewend om online te communiceren, dat is haar tweede natuur. Van dat vermogen heb ik veel geleerd.

Pieter Jan DoetsBusinessstrateeg voor IT-ondernemers
Download nu mijn gratis stappenplan:

“In 7 stappen naar je €25.000,- programma. Ook als je denkt dat het niet mogelijk is”.

Downloaden