Er was eens… het volledige verhaal over hoe ik moeder mocht worden

Er was eens een jonge vrouw. In de twintig. Druk met haar ambities najagen. Maar ook met een groeiend bewustzijn. Over het leven. Over wat er allemaal nog méér is. Dat uitte zich in van alles. Bijvoorbeeld in het lezen van verhalen over dat de pil helemaal niet zo onschuldig is. Dus ze stopte met de pil en werd zwanger. Nee, dit is niet hoe het ging. 

 

Dit is mijn verhaal en zo ging het wél.

 

Al op jonge leeftijd (ik was een jaar of twaalf) schreef de huisarts me de anticonceptiepil voor. Mijn menstruaties waren als jong meisje namelijk super onregelmatig en ik verloor steeds heel veel bloed. Zoveel, dat ik soms amper naar school kon. Dolgelukkig was ik dus, dat ik aan de pil mocht. Het klonk niet alleen stoer, het hielp me ook van een hoop praktisch ongemak af.  

 

Ruim tien jaar later voelde ik me er niet meer goed bij dat ik mijn cyclus al zo’n lange tijd kunstmatig regelde. Was het niet eens tijd om te zien hoe mijn lichaam het “op eigen kracht” deed? We spreken over eind 2016. Zwanger worden was niet de bedoeling. Om eerlijk te zijn was ik altijd heel bang geweest voor een zwangerschap. Een kind was iets voor later.

 
zwangerschapsfotografie, pcos-coach, orthomoleculair dietist, iris de goede, bioresonantietherapie, zwanger worden, ontpillen, vruchtbaarheid, vrouw en klinieken lelystad, draagkracht, albert sonneveld, vrouwelijke energie, anticonceptie, persoonlijk blog, kwetsbaar blog, lang blog schrijven, zwangerschap pcos, het volledige verhaal over hoe ik moeder mocht worden, suzanne van schaik, ambitieuze ondernemer, businesscoach, 20 weken zwanger, hotel mercier amsterdam, marilyn bartman, zwangerschapsshoot, zwart/wit foto's, zwanger zwart/wit,
 
Net als vele andere vrouwen die al jong begonnen met de pil, besloot ik dat jaar om te stoppen de pil te nemen. Ongeveer driekwart jaar was ik aan het “ontpillen”, toen ik nog steeds geen menstruatie had gehad. Ik begon me zorgen te maken. Dit was toch niet normaal? Maar mijn huisarts stelde me gerust: ‘Joh, geen zorgen maken. Het is heel normaal dat het zo lang duurt. Het kan best langer dan een jaar duren voordat je weer menstrueert’. Ze probeerde me er ook van te overtuigen om alle horrorverhalen op internet over de pil niet te geloven. Helaas had ik eerder al het merendeel van mijn vertrouwen in de reguliere geneeskunde verloren en geloofde ik niet meer dat deze vorm van anticonceptie goed voor me kon zijn.

 

Een paar maanden later – het was inmiddels eind 2017 – werd ik inderdaad ongesteld. En dat bleef een aantal weken zo. Daar schrok ik niet heel erg van, omdat ik als jong meisje al heftige menstruaties had meegemaakt, die soms ook weken duurden. Toch besloot ik na een week of zes nog maar eens naar de huisarts te gaan. ‘Is dit dan óók normaal?’, vroeg ik. Daar was ze niet van overtuigd. Ik kreeg een verwijzing naar de gynaecoloog.

 

Een paar weken later zat ik tussen de zwangere buiken in het ziekenhuis te wachten op mijn afspraak bij de gynaecoloog. Ik denk dat ik slechts een minuut of tien binnen was in de behandelkamer, toen ik al een diagnose kreeg: het Polycysteus Ovarium Syndroom. ‘Wacht eens even, is dat niet PCOS?’, vroeg ik. ‘Ja, dat klopt’, zei de arts. Dat kende ik wel, van een aantal bloggers/YouTubers die het ook hebben en daar online wat over hadden gedeeld.

 

Bijna één op de tien vrouwen heeft tegenwoordig PCOS, weet ik inmiddels. Het is de meest voorkomende hormonale stoornis bij vrouwen in hun vruchtbare periode. Er zijn allerlei symptonen, waarvan voor veel vrouwen de belangrijkste is dat je minder vaak of helemaal geen eisprong hebt. Dat betekent ook dat je cyclus onregelmatig is en dat je verminderd vruchtbaar bent. Andere symptonen zijn ongemakken zoals acné, maar ook depressieve klachten. Op latere leeftijd loop je grotere gezondheidsrisico’s: een verhoogde kans op suikerziekte, hart- en vaatziekten, een hoge bloeddruk en kanker van het baarmoederslijmvlies. De twee belangrijkste oorzaken van PCOS? Aanleg en overgewicht. Die laatste kan overigens zowel een oorzaak als een gevolg zijn. Bij slanke vrouwen is stress vaak een belangrijke veroorzaker van PCOS. Tot zover de achtergrondinformatie.

 

De gynaecoloog die tegenover me zat, wilde me niet bang maken, deed er luchtig over en zei wat volgens mij elke vrouw met dezelfde diagnose te horen krijgt: ‘Kom maar terug als je zwanger wilt worden’. Natuurlijk begreep ik dat deze diagnose betekende dat het wat ingewikkelder voor me kon worden om ooit zwanger te worden. Maar ik geloof niet dat ik dat op dat moment echt besefte. De meest urgente vraag die ik had, was hoe ik van die bloedingen af kon komen zonder weer aan de pil te gaan. Daar kon ze wel wat aan doen. Met een recept voor een berg hormonen liep ik weer naar buiten.

 

Ik heb ze opgehaald, die hormonen. Maar terwijl ik in de rij stond te wachten bij de apotheek, dacht ik: ik lijk wel gek. Ik ben net een jaar aan het ontpillen geweest. Qua cyclus gaat er duidelijk iets niet helemaal goed in mijn lichaam. En nu ga ik, net als toen ik twaalf was, opnieuw aan de symptoombestrijding met hormonen? Nee, er moest een andere manier zijn.  

 

Een vriendin van me was net bij een bioresonantietherapeut geweest. ‘Deze therapeut lost onder andere allergieën op met voeding’, vertelde ze me. ‘Misschien kan zij je helpen. Bel haar eens’. Zo gezegd, zo gedaan. Aan de telefoon vertelde de therapeut me veel ervaring te hebben met PCOS. Ze kon niets beloven, maar 80% van de vrouwen met PCOS die ze geholpen had, kwam van haar klachten af. Ik had goede hoop. For your information: bij ziekte of een onbalans in het lichaam kan een bioresonantietherapeut je zowel een dieet voorschrijven als je een behandeling geven. Dat laatste gebeurt met behulp van een apparaat dat de trillingsinformatie van het lichaam kan meten.

 

Het duurde een paar weken voordat ik terecht kon in de bioresonantiepraktijk en ik weet nog dat ik de therapeut tussendoor belde met de vraag: ‘Kan ik niet alsjeblieft toch alvast die hormonen nemen?’. Het bloeden was al bijna drie maanden aan de gang en ik werd een beetje wanhopig. Bovendien wist ik: de alternatieve route is er geen van de quick fix. Wat als dit nog maanden zo doorgaat? De therapeut raadde het me om meerdere redenen af om overstag te gaan voor de hormonen. Bijvoorbeeld omdat we dan niet goed zouden kunnen testen of haar behandeling aan zou slaan. Dat leek me inderdaad niet handig, dus ik besloot geduld te hebben.

 

Toen ik dan eindelijk mijn eerste consult had, was het december 2017. In mijn geval bleken twee behandelingen nodig om mijn hormoonhuishouding weer op orde te krijgen. Daarnaast schreef ze me een dieet voor: geen koemelk, gluten, suiker, varkensvlees, soja en citrus meer. Ik weet nog dat ze zei: ‘Je mag anders ook wel in het nieuwe jaar beginnen? Ik kan me voorstellen dat zo vlak voor Kerst niet leuk is’. Maar geen haar op mijn hoofd die wat ik kon doen langer wilde uitstellen. Tenslotte zou ik waarschijnlijk niet binnen een week al resultaat gaan zien. Je voeding aanpassen kan heel veel opleveren, maar je moet er geduld voor opbrengen.

 

De volgende ochtend gooide ik resoluut mijn hele eetpatroon om en tot op de dag van vandaag eet ik nog steeds voor 98% geen koemelk, gluten, geraffineerde suikers en varkensvlees. In de afgelopen vijftien maanden heb ik veel geleerd over “hormoonproof” leven en ik vind het nu bijna een sport om mijn leefstijl verder te optimaliseren voor mijn gezondheid. Zo wist ik helemaal niets van vitamines en supplementen, maar slik ik tegenwoordig braaf onder andere vitamine D3 en vitamine B12.

 

Terug naar december 2017. Na drie dagen een nieuw dieet volgen, gebeurde er iets wonderlijks. Het was vrijdagavond en ik werd ziek. Echt hondsberoerd. Ook werd het bloeden nog erger dan het al was. Toch kwam er, gek genoeg, een soort rust over me heen. Ik voelde aan alles: mijn lichaam is een soort detox aan het doen, dit is het einde. En ja hoor: maandag voelde ik me niet alleen weer beter, maar was na drie maanden ook eindelijk het bloeden gestopt. Aan de ene kant geloofde ik niet dat mijn lichaam zo snel op mijn nieuwe dieet kon reageren. Aan de andere kant: dit kon toch geen toeval zijn?

 

Tijdens mijn volgende afspraak bij de bioresonantietherapeut vertelde ik wat er was gebeurd. ‘Dat kan toch helemaal niet door het dieet komen? Zo snel al?’, vroeg ik. Het was niet gebruikelijk, maar het kon zeker, zei ze. Het was een goed teken en ze verwachtte dat als ik het dieet voorlopig zou volhouden, mijn cyclus vanaf nu weer normaal zou worden.

 

Maar dat werd het niet. Althans: na twee maanden had ik nog niet gemenstrueerd. De bioresonantietherapeut kon me niet verder helpen en ik ging op verder onderzoek uit. Na wat gegoogle kwam ik bij een PCOS-coach. We belden, maar ook zij bleek weinig voor me te kunnen doen. Alles was al volgens “het boekje”: ik had geen overgewicht, mijn voeding al aangepast, bewoog regelmatig en ik wist al veel over stress en mindset. Wel gaf ze me nog een tip mee: het supplement DCI. ‘Het kost wat, maar bij mij heeft het goed geholpen’, zei ze.

 

Ook deze tip nam ik ter harte en binnen een week DCI slikken menstrueerde ik weer. Zo bleef het de daarop volgende maanden doorgaan: óf ik menstrueerde niet óf het bloeden bleef aan. Soms werd het een dag minder en dacht ik: nu stopt het eindelijk. En dan was het de volgende dag weer erger.
 
zwangerschapsfotografie, pcos-coach, orthomoleculair dietist, iris de goede, bioresonantietherapie, zwanger worden, ontpillen, vruchtbaarheid, vrouw en klinieken lelystad, draagkracht, albert sonneveld, vrouwelijke energie, anticonceptie, persoonlijk blog, kwetsbaar blog, lang blog schrijven, zwangerschap pcos, het volledige verhaal over hoe ik moeder mocht worden, suzanne van schaik, ambitieuze ondernemer, businesscoach, 20 weken zwanger, hotel mercier amsterdam, marilyn bartman, zwangerschapsshoot, zwart/wit foto's, zwanger zwart/wit,
 
In mei 2018 kon ik terecht bij Vrouw & Klinieken Lelystad. Er werken daar gynaecologen die helemaal gespecialiseerd zijn in onder andere PCOS en die een meer ‘integrale kijk op gezondheid’ hebben. Ik vertelde wat mijn klachten waren en hoe het afgelopen jaar gegaan was. Mijn baarmoeder en eierstokken werden onderzocht, ik beantwoordde honderd vragen, kreeg de opdracht om bloed te laten prikken en mocht weer gaan.

 

Ergens in deze periode heb ik overigens toch hormonen genomen. En – toen het bloeden zelfs daardoor niet meer stopte- zelfs een blauwe maandag weer de pil geslikt. Ondertussen had ik al met de huisarts overlegd over een spiraal: ‘Als je geen pil meer wilt slikken, lijkt dat me de beste optie’, zei ze. ‘Daar zitten minder hormonen in’. Ze vroeg hoe het ging en we bespraken de situatie. Ik weet nog dat ze zei: ‘Als je kinderen wilt, zou ik niet wachten tot je 35 bent’. Ik denk dat toen pas voor het eerst tot me doordrong dat zwanger worden niet vanzelfsprekend zou zijn. 

 

Een paar weken later was ik voor een tweede afspraak terug in Lelystad en bespraken we de uitslag van de onderzoeken die waren gedaan. Ik weet nog dat de gynaecoloog me een heel medisch, goed onderbouwd verhaal vertelde over oestrogenen en vele andere termen die je niet dagelijks gebruikt. Ze vertelde dat voor iemand met PCOS mijn hormoonhuishouding niet beter kon. De aanpassingen in mijn leefstijl hadden waarschijnlijk hun vruchten goed afgeworpen.

 

Maar ze zei nog twee dingen. Mijn PCOS bleek genetisch: ik had er aanleg voor. Daarnaast had jarenlang hard werken – lange dagen maken onder hoge werkdruk en met veel stress – het er niet beter op gemaakt. Hier wil ik toch even een bruggetje maken naar de ondernemers die ik wil bereiken en help als coach.

 

Ik denk namelijk dat het #1 probleem van ondernemers is dat ze te druk zijn. En ik wil maar duidelijk maken: dit heeft gevolgen. Niet alleen op latere leeftijd, maar ook als je mijn leeftijd hebt. Ik ben ervan overtuigd dat de stress waar ik mezelf – sinds ik op mijn zeventiende ging ondernemen – jarenlang aan heb blootgesteld, mij verminderd vruchtbaar heeft gemaakt. Nu heb ik op tijd ingegrepen, maar wat als ik gewoon de pil was blijven slikken, mijn leefstijl niet had aangepast, me niet was gaan verdiepen in persoonlijke ontwikkeling en mijn bedrijf niet had omgegooid? Wat als ik nog steeds 80 uur per week had gewerkt?

 

Terug naar die afspraak in Lelystad. Het beste wat ze daar voor me konden doen, was symptoombestrijding. En ook daar werd ik min of meer met de volgende zin naar huis gestuurd: ‘Kom maar terug als je kinderen wilt, dan verwijzen we je naar de fertiliteitskliniek’. Ondertussen had ik nog steeds last van onvoorspelbare bloedingen. Daarvoor had ik drie opties: 1) het laten zoals het was en die bloedingen accepteren, 2) weer aan de pil gaan of 3) een spiraal nemen. Het voelde als kiezen tussen drie kwaden. Die bloedingen waren heel onpraktisch en onvoorspelbaar: ze kostten veel energie. Als ik weer aan de pil ging, was ik min of meer terug bij af. Bovendien had ik van veel experts gehoord (Richard de Leth bijvoorbeeld) dat de pil slikken extra onverstandig is als je PCOS hebt. Maar een spiraal was ook niet ideaal: daarmee had ik nog steeds 30% kans dat de bloedingen niet zouden ophouden. En als dat wél het geval was, zou ik mijn eigen cyclus niet meer in de gaten kunnen houden en niet meer goed kunnen testen met wat hielp.

 

Toch besloot ik een spiraal te proberen. Maar al een paar weken na het plaatsen zat ik weer bij de huisarts: ‘Haal ‘m er maar weer uit’, zei ik. Het voelde alsof die spiraal meer invloed had op mijn lichaam dan de pil ooit had gehad. Ik had een soort onuitputtelijke honger, mijn buik was continu opgezet, ik had buikkrampen en nog steeds onvoorspelbare bloedingen. Maar belangrijker nog: ik had er vanaf het begin helemaal geen goed gevoel bij. Het voelde tóch weer als iets tegennatuurlijks. De huisarts haalde me over: ‘Zet nou even door’, zei ze. ‘Je lichaam moet eraan wennen, het wordt straks beter. Een cliënt had bijna een jaar na het plaatsen nog last van bloedingen, maar daarna ging het over. Als je over een tijdje er nog steeds zo over denkt, dan kom je gewoon terug’.

 

Synchroon aan deze medische kant van dit verhaal, is er ook een tweede verhaallijn. Want het was inmiddels juni 2018 en ik was na een lange relatie sinds een paar maanden weer vrijgezel toen ik Bas leerde kennen. Mijn PCOS kwam al gauw ter sprake in onze gesprekken; al was het maar omdat natuurlijk snel opvalt dat ik geen gluten, koemelk en suiker eet. We werden verliefd en voor het eerst maakte de PCOS me onzeker. Een relatie aangaan met iemand met een kinderwens gaf me het gevoel dat ik niet helemaal goed was als vrouw.

 

Vele vrouwen met PCOS hebben (uiteindelijk) kinderen gekregen, maar dat maakte nog niet dat ik erop durfde te vertrouwen dat dat bij mij ook redelijkerwijs zou lukken. Bovendien werd me steeds duidelijker dat ik geen “doorsnee” PCOS-geval was. Bijvoorbeeld omdat ik nooit overgewicht heb gehad, wat dus voor 80% van de PCOS-gevallen wel geldt. Maar ook omdat voor de meeste vrouwen met PCOS geldt dat ze niet of veel minder ongesteld worden. Ook ik had minder menstruaties, maar ook het probleem dat het baarmoederslijmvlies dat wordt afgebroken tijdens een menstruatie heel dik blijft, waardoor ik dus bleef bloeden. 

 

De diagnose PCOS, mijn zoektocht naar een oplossing en de veranderingen in mijn love life maakten dat ik bewust en onbewust steeds meer bezig was met kinderen krijgen. Nog steeds was het geen onderwerp voor nu, maar het was inmiddels ook geen onderwerp voor later meer. Ik was er immers NU al maanden mee bezig om voor de toekomst niet alleen gezond(er), maar ook vruchtbaarder te worden.   

 

Bas hoorde in deze periode mijn geklaag over de spiraal aan en maakte af en toe een grapje over stoppen met anticonceptie. Langzaam rees in mij de vraag waarom ik de mogelijkheid om zwanger te worden eigenlijk uitstelde. Een belangrijk argument was natuurlijk dat ik pas net weer een relatie had en we elkaar nog niet lang kenden. Maar als het dan tóch een paar jaar kon duren voor ik zwanger zou zijn…

 

En zo dacht ik steeds vaker: als ik dan tóch beter niet kan wachten tot ik 35 ben, dan heb ik liever ook maar de tijd. Komt bij dat het biologisch het beste is om zwanger te worden tussen 20 en 25 jaar. Een vrouw van 35 jaar is nog maar half zo vruchtbaar als toen ze tussen de 25 en 30 jaar was. Maar wat voor mij in alle eerlijkheid het belangrijkste was: nu was ik nog helemaal niet bezig met zwanger worden, ik wilde niet wachten tot het wél ‘een ding’ voor me zou zijn.

 

Komt bij dat ik denk dat ook het voorbeeld van mijn eigen moeder me heeft beïnvloed. Zij stelde kinderen krijgen wél uit, waarna het even duurde voordat ik ter wereld kwam en vervolgens nog vijfenhalf jaar voor mijn zusje geboren werd. Mijn moeder was toen 39 jaar en vond zichzelf inmiddels te oud voor een derde kind, terwijl ze die wel had gewild. Een half jaar later overleed ze.
 
zwangerschapsfotografie, pcos-coach, orthomoleculair dietist, iris de goede, bioresonantietherapie, zwanger worden, ontpillen, vruchtbaarheid, vrouw en klinieken lelystad, draagkracht, albert sonneveld, vrouwelijke energie, anticonceptie, persoonlijk blog, kwetsbaar blog, lang blog schrijven, zwangerschap pcos, het volledige verhaal over hoe ik moeder mocht worden, suzanne van schaik, ambitieuze ondernemer, businesscoach, 20 weken zwanger, hotel mercier amsterdam, marilyn bartman, zwangerschapsshoot, zwart/wit foto's, zwanger zwart/wit,
 
Terug naar de medische verhaallijn. Inmiddels was het september 2018 en zat ik voor de tweede keer bij de huisarts met het verzoek de spiraal weg te halen. Vanaf dat moment was het ‘move before you’re ready’. In mijn werk had dat credo zijn vruchten afgeworpen en nu besloot ik ‘m ook privé toe te passen.   

 

Later die maand was ik met Albert Sonneveld en andere ondernemers een weekend in Zuid-Frankrijk voor zijn zogeheten Business Boost. Geen idee waarom precies, maar ik had het gevoel dat ik bij dit weekend moest zijn. Zonder de salespage te hebben gelezen en me in het programma te hebben verdiept, schreef ik me in. En niet voor niets. Dat weekend veranderde er echt wat in mijn energie. Ik schreef er achteraf een uitgebreide blogpost over. Bas zei laatst nog: ‘Toen je terugkwam uit Frankrijk, was je een ander mens’.

 

Dat weekend in Frankijk was ik overigens totaal niet bezig met mijn vruchtbaarheid, alleen met mijn bedrijf. Maar zonder dat dat op voorhand mijn doel was geweest, kwam ik dat weekend meer in mijn vrouwelijke energie. Ik ben ervan overtuigd dat het het laatste zetje was dat me ontvankelijk maakte voor een zwangerschap.

 

Ondertussen had ik al maanden een afspraak in mijn agenda staan bij de populaire Iris. Zij is onder andere orthomoleculair diëtist en gespecialiseerd in PCOS. Velen hadden me haar aangeraden, waardoor ik inmiddels zo’n beetje al mijn hoop op haar had gevestigd. Later bleek dat toen eindelijk de dag was aangebroken waarop ik mijn intake bij haar had, ik al zwanger was.

 

Ik vergeet het nooit meer. Het was maandagavond en ik volgde een lesje XCO in de sportschool. Achteraf had ik toen al wat symptonen, maar daar had ik nauwelijks bij stil gestaan. Die avond schoot voor het eerst het gevoel door me heen: ik ben zwanger. Mijn ratio veegde het gelijk van tafel, want dat kón helemaal niet zo snel. Ik was het dan ook al gauw weer vergeten. Totdat ik ‘s avonds laat naar bed ging en opeens dacht: hé, ik heb nog een test liggen. Ik pak ‘m even. Gewoon voor de zekerheid.

 

Wat er door me heen ging toen die onmiddellijk positief bleek, is moeilijk te beschrijven. Blij? Dankbaar? Het dekt de lading niet. Ik voelde me gedragen door het leven. En zonder dat ik heel zwaar wil klinken: het was misschien wel voor het eerst dat ik me zo voelde. Voor veel dingen in mijn leven heb ik gevochten, doorgezet, hard gewerkt. En dit was er gewoon “opeens”.

 

Zo voelde het althans. Ondertussen was ik me hier natuurlijk al twee jaar op aan het voorbereiden. Fysiek, hormonaal, maar ook spiritueel en relationeel. Dat was bij vlagen echt ongemakkelijk en onzeker. En toch kan ik me er achteraf over verbazen hoe moeiteloos het ook allemaal ging. Hoe moeiteloos ik mijn eetpatroon omgooide. Hoe moeiteloos ik steeds weer iemand tegenkwam die me een stapje in de richting van een gezonde cyclus kon helpen. En hoe moeiteloos mijn relatie met Bas begon. 

 

Het voelt alsof het allemaal zo heeft moeten zijn. Medici zeggen: ‘Het was een toevalstreffer’. Maar ik geloof niet in toeval. Ik geloof dat het de bedoeling is dat Bas en ik nu samen ouders zijn van dit nieuwe leven. Ik geloof dat er een ziel is die ons als ouders heeft gekozen, omdat wij expert zijn in waarin die ziel te groeien heeft. Met dank aan Louise Hay, die dat zo mooi formuleert in haar boek Je kunt je leven helen

 

Wat ik ook bijzonder vind, is dat ik natuurlijk geen controle had en heb over deze zwangerschap, maar er wel van overtuigd ben dat ik ‘m – niet alleen fysiek – zelf heb gemanifesteerd. Dit verhaal illustreert voor mij zó mooi hoe de Wet van Aantrekking werkt. Ik heb de intentie gezet dat ik op een dag zwanger wil worden, maar was echt nog helemaal niet bezig met ‘hoe’ of ‘wanneer’. Natuurlijk heb ik actief gewerkt aan het verbeteren van mijn cyclus, maar ik kon het steeds ook erg goed loslaten.
 
zwangerschapsfotografie, pcos-coach, orthomoleculair dietist, iris de goede, bioresonantietherapie, zwanger worden, ontpillen, vruchtbaarheid, vrouw en klinieken lelystad, draagkracht, albert sonneveld, vrouwelijke energie, anticonceptie, persoonlijk blog, kwetsbaar blog, lang blog schrijven, zwangerschap pcos, het volledige verhaal over hoe ik moeder mocht worden, suzanne van schaik, ambitieuze ondernemer, businesscoach, 20 weken zwanger, hotel mercier amsterdam, marilyn bartman, zwangerschapsshoot, zwart/wit foto's, zwanger zwart/wit,
 
Het jaar 2018 was het jaar waarin er bizar veel gebeurde in mijn leven. En toen diende zich 2019 aan. Ik koos ervoor om binnen een half jaar voor de tweede keer te verhuizen, ik koos ervoor mijn hondje Abby te nemen, ik koos ervoor om binnen een half jaar te gaan samenwonen en toen daar ook nog onverwacht een zwangerschap bijkwam, voelde ik me flink getest door het leven. Want daarnaast ben ik óók nog steeds een ambitieuze ondernemer.

 

Juist daarom ben ik mezelf er in deze periode extra dankbaar voor dat ik in de afgelopen anderhalf jaar een bedrijf heb neergezet dat ook doorloopt als ik een week niet vooruit te branden ben. Dat ik continuïteit heb gecreëerd voor mezelf én mijn klanten door ze te begeleiden in een jaartraject. Dat ik ervoor heb gezorgd dat mijn agenda zeker 50% van de tijd compleet leeg is, zonder direct concessies te doen in inkomen. En dat ik voor zeker 90% locatieonafhankelijk kan werken.

 

Neemt dus niet weg dat er de afgelopen maanden een flink beroep is gedaan op mijn draagkracht. Alsof het leven die draagkracht bij me wil trainen voor alles wat me nog te wachten staat.

 

En dat mag. Want dragen doe en zal ik je, kleine.

Gratis checklist
“De 25 sleutels voor het succesvol verkopen van een €25.000,- programma”

Download de checklist en leer:

  • Welke 5 voordelen je hebt als je een programma van €25.000,-
    of meer aanbiedt
  • Wat ervoor nodig is om minimaal €25.000,- te kunnen vragen voor je programma
  • Waarom geijkte verdienmodellen voor ambitieuze coaches, trainers en
    consultants minder goed werken

Laat hieronder je naam en e-mailadres achter en je ontvangt de checklist GRATIS.


*Je ontvangt ook regelmatig waardevolle businesstips.

checklist €25.000,- programma, hoogwaardige programma's, high-end ondernemen, high-end inkomensmodel, suzanne van schaik, businesscoach

1 Reactie

  1. Wauw! Gewoon wauw. Normaal reageer ik nooit op blogs, maar ik heb het gevoel dit nu wel te moeten doen. Wat een kracht, wat een openheid. Heel mooi om te lezen. Geniet ontzettend van wat komen gaat. Ook als het even niet zo leuk is. Want dat gaat ook echt komen. Ik wens je een prachtige zwangerschap! 🤰

    Groeten,

    Claudia

Laat een reactie achter

Je email adres wordt niet gepubliceerd. * Velden zijn verplicht

Verstuur reactie